Als je een plantenwerkgroep laat rondneuzen in je natuurgebied dan mag je altijd wel een aantal mooie vondsten verwachten. Op 17 maart was het bij de Slobkousjes niet anders. Trouwens een leuke naam voor een groepje plantenfanaten. Maar waar ze die vandaan haalden blijft voor ons voorlopig een raadsel.
Onze conservator van de Warmbeekvallei was getuige van hun ontdekking. De zeldzame vondst was een mos. Jawel, zelfs op dat niveau lopen er specialisten tussen. Pluimstaartmos.
Dit zeldzame mos zie je niet snel over het hoofd, want het is een stevige groeier. Het lijkt wel een minibosje met dennenboompjes. Waardoor het extra opvalt. Omdat het niet echt wortels heeft kan het zich vestigen op kalere plekken, zoals natte steenpartijen, langs beekjes of op vochtige muren. Hun voorkeur voor natte plekken maakt dat deze mossen heel veel water kunnen vasthouden. Wat dan weer een pluspunt is voor de soorten die tussen al deze mossen hun leefgebied hebben. Ik denk aan allerlei ongewervelden en andere planten.
Net zoals paddenstoelen maken mossen geen zaden aan. Zij vermeerderen zichzelf via sporen.
Wij waren alvast zeer verheugd met de melding van pluimstaartmos in een van onze gebieden. Voor Vlaanderen is Limburg zowat de enige provincie waar we deze schoonheid tegenkomen. Dan ook nog eens in niet zo grote aantallen. Een signaal dat natuurbeheer werkt.
