Natuurgebied
Tösch-Langeren

In natuurgebied Tösch-Langeren bij Maaseik vormt de Bosbeek de natuurlijke scheiding tussen de twee deelgebieden De Tösch en het Langeren. Dankzij een strategische aankoop door Limburgs Landschap vzw in 1978 werd het rechttrekken van de Bosbeek voorkomen. Daardoor kun je nog steeds genieten van een vrij intact en kleinschalig landschap.

Moerasgebied à la carte
Het waterpeil van de Bosbeek ligt hoger dan de omgeving, waardoor water via de dijken wegloopt. Samen met het hoge grondwater geeft dit de Tösch, ten zuiden van de Bosbeek, zijn moerassige karakter. De aanleg van poelen past hier perfect bij. Het water trekt natuurlijk veel dieren aan, zoals de bosbeekjuffer langs de Bosbeek en de waterral in het moeras. In de begrazingszone van de Tösch bepalen grote grazers en spontane natuurontwikkeling het landschap. Op termijn kan dit een uitgestrekt en vochtig mozaïeklandschap opleveren. De zeldzame boomkikker voelt zich hier goed thuis.

Houtkantenlandschap
In het noordelijk deel, het Langeren, is het landschap strakker en ligt de focus op het herstel van het bocagelandschap. Zowel het Langeren als de Tösch hebben veel kleine landschapselementen omdat intensieve landbouw hier laat op gang kwam. Vergelijk je de kaart van ’Dépot de la Guerre’ uit 1878 met huidige kaarten, dan blijkt dat 80% van de houtkanten en houtwallen (of resten daarvan) nog steeds aanwezig is. Ook de koningsvaren, een oude bosplant, komt hier goed voor, en de omliggende percelen met plaggenbodems zijn bijzonder waardevol. Oude houtwallen en verbindingswegen werden hersteld via een landinrichtingsproject.

Het beheer van de houtkanten gebeurt in fasen. Een houtkant wordt ongeveer om de 8 tot 10 jaar in hakhout gezet. Via een rotatieplan wordt bepaald welke houtkanten in welk jaar worden gekapt, zodat elk jaar ongeveer 10% van alle houtkanten wordt aangepakt, zo’n 10 tot 15 stuks. Op deze manier blijft er altijd voldoende habitat aanwezig en wordt de werkdruk voor de uitvoerders gelijkmatig verdeeld.